Maar dan vijftig jaar oud is de buurtvereniging Onder Ons, waarvan Lia secretaris is. Opgericht in 1956, en er zijn leden die al die tijd lid zijn geweest en ook leden van het zes personen tellende bestuur, die zich al een eeuwigheid inzetten voor het verenigingsleven. En de activiteiten die de buurtvereniging ontplooit, zijn er vele. Natuurlijk de Valthermondse Jaarmarkt en dan alle puzzel- en fietstochtjes, bingo’s, feestavonden en andere feestelijke bijeenkomsten. Ze heeft het er maar druk mee!

Naar Winschoten

De OBS De Aanloop aan de Wilhelminalaan heette toen nog School 50 en Lia doorliep die. Kleuterleidster wilde ze worden, want ze was gek met kinderen. Maar werk was er niet voor haar in die tijd, dus kwam ze in Emmen bij Jan van Peer terecht, waar ze het overigens uitstekend naar de zin had. Tja, en hoe gaat het dan? Je krijgt verkering, je trouwt, er komt een kind, je verhuist. Naar Winschoten, waar zij en haar man een winkel begonnen, de Marskramer. Na tien jaar besloten ze de winkel op te geven. Lia’s man moest werk gaan zoeken, maar dat was in die regio niet gemakkelijk.

‘Werk was op dat moment gewoon het belangrijkste’, zegt Lia in haar keuken aan het Noorderdiep. ‘Ik heb met heel veel plezier in Winschoten gewoond, maar als je daar geen werk meer hebt, dan houdt het op. Ik zei: laten we maar teruggaan naar Valthermond, daar liggen mijn wortels, m’n ouders wonen er en ik ben er bekend.’ Ze waren weliswaar inmiddels al vijftien jaar weg uit haar geboortedorp, maar de terugkeer was vrij eenvoudig.

‘Tja, dan heb je een kind’, zegt Lia. ‘Dat gaat dan naar dezelfde school als waar jij op gezeten hebt en dan zit je er zó weer tussen. Ik heb wel iets met Valthermond. O, ik zou er best weg kunnen, hoor! Maar ik ben toch wel van de Kanaalstreekkant, niet van de Zandkant. Valthermond is een mooi en rustig dorp en ik voel me hier erg op m’n gemak.’

Ouderraad en vlooienmarkten

Ze rolde er meteen weer in. Ze werkte toen niet en haar zoon ging naar school. ‘Dan werd er gevraagd of ik daar niet eens hier of daar wilde helpen. Ik had toch tijd genoeg en ik vond het ook hartstikke leuk. Ik begon op de kleuterschool, spelletjesmiddagen, schoolreisjes, dat soort dingen. Daarna via de medezeggenschapsraad een functie als voorzitter van de Ouderraad, allemaal heel gezellig.’

Later ging ze werken, bij Vitalis in Emmen, een bedrijf dat in Noord-Nederland vlooienmarkten en braderieën organiseert. En in de bibliotheek natuurlijk. ‘Een kennisje dat zei: dát is iets voor jou, jij houdt van lezen. Mijn ouders wilden wel een middagje oppassen, dat was ook prima geregeld, dus ik naar de bibliotheek. Eerst als vrijwilliger, daarna als administratieve kracht. Ik heb veel verschillende dingen gedaan, maar het heeft allemaal met de omgang met mensen te maken.’

Buurtvereniging

Eerst woonden ze in de Rooilaan. De achterbuurman was bestuurslid van Onder Ons en zoals dat gaat: er is altijd tekort aan bestuursleden, dus werd Lia gevraagd en kwam in de buurtvereniging terecht. ‘Ik geloof dat Onder Ons als een soort schaatsclubje is opgericht en toen tot buurtvereniging is uitgegroeid. Vorig jaar hebben we het vijftigjarig jubileum gevierd, met een feestweekend. Receptie, middag voor kinderen, feestavond met artiesten, ’s middags een shantyfestival, kortom, voor alle leden, ongeveer 180 gezinnen op dit moment. Iedereen die tussen de Mondenweg en laan 84 woont, kan lid worden. Als ze binnen Valthermond gaan verhuizen, mogen ze lid blijven, maar ga je het dorp uit, dan natuurlijk niet meer.’

Financieel gaat het allemaal wel. Onder Ons probeert voor kinderen van 0 tot 17 alles gratis te houden. ‘Ja, Sinterklaas, een dagje naar Speelstad Oranje, binnenkort gaan we met de jeugd van 12 tot 20 naar Hunzedal. We houden een bingo om de kas te spekken, want met de contributie, 14 euro per jaar voor een gezin, doe je ook niet veel. Ook de jaarmarkt brengt geld in het laatje. Een hoop organisatie, maar daar hebben we tegenwoordig hulp voor. Daar hebben we heel veel aan, ook aan bedrijven zoals Lamein, dat gratis de hekken levert. Leden helpen mee en dat werkt prima, doordat de basis zo goed opgezet is.’

Gezinsleven

En zo gaat het maar door, het hele jaar lang. Speurtocht, bingo, avondjes. De contributie wordt nog steeds aan de deuren opgehaald en dat kost ook een hoop tijd. Voor het volgend jaar willen ze een ledenwerfactie houden. ‘En dat moet je zelf doen’, zegt Lia. ‘Vroeger kreeg je van de gemeente de adressen van nieuwe bewoners, maar dat mag niet meer sinds de wet op de privacy is ingevoerd, dus moeten we er op uit. Maar als je er geen tijd voor hebt of voor wilt vrijmaken, dan moet je het niet doen.’

Houdt ze nog ruimte over voor een gezinsleven? ‘Ja hoor’, lacht ze. ‘M’n zoon is nu dertien, dus die heeft ook niet voortdurend aandacht meer nodig. Tja, ik regel best wel veel. Maar ik heb er geen moeite mee en ik houd het wel in de gaten. Dat ik niet alle avonden op pad ben, dat wil ik ook niet. M’n man was het wel gewend, ook al van vóór ons trouwen, dat ik het drukker had dan hij. Ik ben ’s avonds ook het liefste thuis, maar ach: één keer per maand een vergadering, de Ouderraad-avond heb ik niet meer, dus de meeste avonden ben ik gewoon thuis.’ En ze heeft er nog steeds plezier in. Het vult haar dagen beslist wel, maar ze vindt dat het goed loopt.

De droom

Heeft Lia een droom, iets wat ze ooit nog eens een keer verwezenlijkt zou willen zien? Daar hoeft ze niet over na te denken: ‘Een boekwinkeltje’, komt er meteen. ‘Maar dan niet van negen tot zes, maar op voor iedereen gemakkelijke openingstijden. Boeken vind ik heerlijk en zo’n winkeltje lijkt me geweldig!’ Een droom die ook wel eens op een nachtmerrie zou kunnen uitlopen, dat geeft ze meteen toe. ‘We hebben zelf een winkel gehad en ik weet dat daar heel wat meer aan vast zit dan alleen leuk achter dat kassaatje staan. Administratie, alles uitpakken, personeel als je een goedlopende zaak hebt. De diploma’s heb ik wel: Middenstandsdiploma, vakdiploma, een managementdiploma moest je toen hebben, dus dat zit wel goed.’

Ach, misschien blijft het wel een droom, maar daar zit Lia niet mee. En ze heeft ten slotte genoeg te doen…