De mooie witte kerstplaatjes van de vorige twee jaren ten spijt lijkt het einde van dit jaar geheel te verregenen in stormen en buien, waarbij het woord najaar heel goed past, maar dat gebruiken we meestal niet voor de laatste weken van december. Of het iets geworden is met de witte kerst weet u nu beter zo rond 10 januari, dan ik op dit moment op 17 december. Ik weet alleen van plassen water op het land zodat het soms net lijkt of we uitzicht hebben op een vennetje. Wat zou dat leuk zijn trouwens! Natte stenen van ons tuinpad en de laatste hortensiablaadjes die rillen in de gure wind, een afwisseling van staalgrijze luchten en dan weer blauw met stapels witte wolken en nu ineens een brede regenboog boven het bos aan de rand van de visvijver, helder zichtbaar tussen de regendruppels op mijn erkerruit. Zo afwisselend is het leven.

Afwisselend is het ook te wonen in een houtje-touwtje huis uit de jaren ’20 van de vorige eeuw. Waar een nieuwe jas omheen is gezet, en kortgeleden nog een warme voering van miljarden piepschuimen balletjes. Waar een aanbouw aan is gemaakt die door ons werd omgetoverd tot een prachtige kamer met uitzicht op de tuin. Waar bovenop eens een verdieping is geplaatst voor nog meer slaapkamers, met een plat dak. En dat platte dak lekt nu. Een naad tussen de plafondplaten werd donker, er vormde zich een film van water die door het wonder van de zwaartekracht verandert in trage dikke druppels: het regent op mijn bed. We plakten er een grote pleister op, een dikke handdoek met een vuilniszak erover, zodat ik niet in een waterbed hoefde te slapen. Fijn. Ton ging de volgende ochtend het dak op, geen beschadiging te zien natuurlijk, toch maar even de naden dichtgesmeerd met aquastop. Dat klinkt in elk geval gunstig. Toen reden we naar Amsterdam.

Mijn vader is ook uit de jaren ’20, en ook hij heeft wateroverlast. Het hart pompt traag en vitale organen houden er beetje bij beetje mee op, dus het regent bij hem van binnen. Nu ligt hij in het ziekenhuis, waar ze ook een aquastop proberen om al dat vocht af te voeren. Dus een katheter, nog maar weer een plaspil, o jee: een medicijnvergiftiging, maar weer die katheter. Het is zoiets als een pleister op het plafond: je slaapt even droog, maar de regen druppelt heus wel verder door het dak. Er is iets anders nodig. Een nieuw dak in de lente, een nieuw leven na de dood.