door Miny Pomp Koops

Zo kwetsbaar
zo intens
Die onuitgesproken woorden maakten van jou een ander mens.
Onpeilbare diepten, de kern van jouw ‘zijn’.
Je kon het niet meer verwoorden,
en dat deed jou en ons heel erg pijn.
Je sprak met je ogen, de spiegels van je ziel.
Die hadden nog nooit gelogen,
zelfs niet toen niets meer op zijn plaats viel.
Vast, opgesloten, je wilde zo graag anders,
maar je kon het niet.
Jouw intellectueel analyseren verbloemde al je verdriet.
Sterk zijn kon je, en communiceren.
Maar kwetsbaar en klein zijn moest jij nog leren.
Maar wij zijn zover met je meegegaan,
We lieten je niet in de steek.
We hebben geluisterd, gezwegen en met je gehuild.
We konden geen oplossingen zoeken, omdat die er niet zijn.
Maar wij zijn bij je gebleven, tot in het diepste van jouw pijn.