door Jan H. Ottens

Geert van acht joar wol ’n pony of ’n knientje op zien verjoardag,

Mor veur ’n pony gingen pa en moe nait overstag.

Volgens de oalders was der veur ’n pony gain ruumte in de schuur,

Ain kniene kwamen de oalders ook beter uut, was ook ja nait zo duur.

Geert mos beloven dat hij goud veur ’t knientje zal zörgen, elke dag mor weer.

Hij beloofde dat de kniene niks tekört zal kommen, keer op keer.

Pa kocht wat holt en troalies en timmerde ’n pracht van ’n knienehok,

Geert kon hoast nait wachten, t jonkie was gewoon drok.

Zoals belooft kreeg hij ’n knientje op zien verjoardag,

Kniene mos vot in ’t hok, woar al doagen stro in lag,

De kniene had best noar zien zin, och ’t was ’n schat,

En Geert ging veur knienevreten vot op pad.

De kniene had aan vreten gain gebrek de eerste doagen,

Veur de troalies lagen; dissels, kloaver en gras, wel tien loagen.

’t Was gewoon duuster in ’t hok,

De kniene kon nait meer noar boeten kieken met oal dat vreten,

Geert zol goud veur ’.t kniente zörgen, zeker weten

Mor noa de weken verstreken,

Kreeg t knientje oal minder te vreten.

Om vreten te plukken, ging Geert oal minder op pad,

Dan was ’t hom te koald, was der te veul wind of te nat.

Geert had er nait veul zin meer aan, hij deed oal minder zien plicht,

Kniene kon met gemak noar boeten kieken, hij zat de haile dag in ’t volle licht.

Als pa zee: ‘Geert most vreten plukken’, dan zat Geert wat onverstoanboars te brabbelen,

Ondertussen zat t knientje van de honger aan ’t holt van ’t knienehok te knabbelen.

Aan vreten plukken had Geert de pest,

En in vief week had hij nog mor ainmoal ’t hok uut mest.

Wat Geert betrof, mocht pa zien kniene en ’t hok wel verkopen,

’t Vuil hom dik tegen om ’t hok uut te mesten en achter vreten aan te lopen.

Pa het alles weg geven, makkelijk zat

En over ain pony en ’n kniene, doar het Geert het nóóit meer over had.