door Jan H. Ottens

Op ’n zundagmiddag loop ik wat rond

Op begroafploats Oost, veur in Voalthermond.

Achter ’t iezeren hek is ’t stil en is er de rust,

De plek gevuld met groaven en zerken, het leven deur de dood gekust,

Ain plek van bezinning, gedachten aan vrouger tied,

Hier bewoaren we herinneringen, vuilen verdrait en soms ook spiet.

Langzoam loop ik langs de groaven, jong en oald

En het binnen de teksten op sommige groaven wat mie opvoalt.

Reinsina Idema (1877-1878). Ain joar oald, is op begroafploats Oost als eerste begroaven:

Eerstling op het veld der doden

Door de broederen hand bereid

Zijt ’g aan ´t woelige stof ontvloden

Naar ’t gewest de Eeuwigheid

Mochten zij die na u sterven

Niet slechts hier in ’t doodenstof

Maar ginds een plaats verwerven

Naast u in het hemelshof.

G.M Brandsema (1796-1879):

Hoe lang de mensch moog zwerven

Als pelgrim op deez aard

Eens moet hij ’t leven derven

En wordt zijn stof vergaard.

Albert Jansen (1925-1972):

Het gras verdort

De bloem valt af

Maar het woord van God

Houdt Eeuwig stand.

Simon Stoffers (1834-1902):

Den arbeid heeft hij veredeld

Om roem en eer nooit gebedeld

In zijn lang lijden gedwee

Met zijn verpleging tevree

Vertrouwde hij aan God

Zijn leven en zijn lot

Op ’t graf van Janneke van der Leij-Vos en heur twij kinder, Pieter en Hermannus, zij kwamen om bie de veenbrand van 1917 in Voalthermond, stait te lezen:

Hier op dit kerkhof ligt begraven

Al wat mij dierbaar was

Mijn vrouw en mijne kinderen

Ontnomen door de brand

Een kind hield ik over

Dat is nu mijn enige troost.

Johanna van den Dolder (1887-1980):

Haar leven was geven.

Kars Dekker (1924-1998):

Voaders ogen loom van ’t lezen

Willen even sloten wezen.

Zomor, wat teksten op begroafploats Oost,

Misschien veur de noabestoanden ’n holvast of troost.

Als ik verder loop langs de groaven van stain, marmer, beton en holt

Is d’r nog wat, wat mie opvoalt:

Veul groaven binnen in slechte stoat en soms nait meer te lezen,

We mouten dan ook veur dizze groaven, het aargste vrezen!

’t Is jammer dat oal meer oale groaven verdwienen in dizze tied,

En wat weg is, binnen we kwiet.

Op weg noar de uutgang, zui ’k oale man stoan,

Hij stait bie ’t graf van zien vraauw en in zien ogen ’n troan.

’k Heb hom groet en bin weer verder goan over ’t middenpad,

’k Zag dat de man het er stoer met had

Bie ’t iezeren hek kiek ik nog even achterom noar de oale bomen,

De hangende takken van de treurboom verbeelden het verdrait, alle doagen, dag en nacht.

Ze binnen stille getuug’n van de mensen dei hier noar hun leste rustploats achter ’t iezeren hek binnen bracht.