door Jan H. Ottens

Soms heb ik het gevuil dat mie alles overkomt.

Zit ik lekker ’n ijsco te eten, voalde mie op de grond,

Als ’k koffie zetten mot is de koffie oaltied op,

En bie het bakken van speklappen vlaigen mie de sputters om de kop.

Nou kin ik mie bie ’t koken goud redden,

Mor heb ain hekel aan ’t verschonen van de bedden.

’k Help de vraauw oaltied met de loakens, overtrekken en zulks meer,

Oaltied heb ik de berre goud verkeert te pakken, keer op keer.

Kocht op ’n rommelmarkt ’n hail oale theepot, het leek mie nait verkeert,

Nou, volgens de kenners was ’t ding nog gain stuuver weerd.

’k Had al twij doagen in de koezen en toun ’k bie de tandarts op de stoebe stond,

Had ik natuurlijk gain last meer van de mond.

Zit d’r ain biezunder vogel in de toene en wil ’n foto nemen,

Is´t vogeltje alweer verdwenen.

Heb ik vief minuten te laank parkeert,

Word ik direct met ’n bon vereerd.

Lig ’k lekker in de zunne op ’t strand,

Bin ’k van boven tot onder verbrand.

Mot ik boodschap doun in ’n hobbyzoak en wat lezen of meten,

Bin ’k de leesbrille weer vergeten.

Als ’k in de toene aan ’t wieden bin, met de handen deur de grond,

Ligt d’r ain bulde kaddestront.

En noa ain drokke dag, lig ik dan lekker op berre, doodop,

Vlogt mie d’r ain mugge om de kop.

Och, wat we ook doun of woar we ook binnen,

Ik denk dat de mainsten dit wel herkinnen.