door Jan H. Ottens

 

’k Herinner mie, de koffiepot dei pruttelde en mien moe heur waarme lach,

Heur hartelijkheid en heur stem, elke dag.

’k Herinner mie, de gezellige oavonds met de sjoelbakke op toafel, alles mos aan de kant,

De brikken opstoapeld op’t latje en ain puut grondneuten bij de hand.

’k Herinner mie, de schoet dei mien moe veur had, heur grieze hoar, heur gezicht,

Zörgzoam in alle dingen, en’t stoppen van de sokken bie weinig licht.

’k Herinner mie, de geur van de keuken, opgebakken eerappels met spek,

De geur van stokvis en dreugebonen, als’k d’r aan denk krieg’k alweer trek.

’k Herinner mie, dat mien moe mie noar berre bracht, kreeg’n dikke smok en zag heur weer goan,

Mor ze bleef oaltied nog even boven bie de trabbe stoan.

’k Herinner mie, dat ik als kind kiespiene had en bie de oalders op berre lag,

En pa zien grode waarme haand op mien gezicht legde, zörgzoam als’n voader nacht en dag.

’k Herinner mie, met mekoar aan toafel in’t oalderlijke huus, pendule op de bozzem met foto’s d’r noast,

De kolenkit noast de kachel en de wind dei om’t huus tou roast.

’k Herinner mie, dat moe op moandag aan’t wassen was, bounen en stampen

oal mor weer,

’t Wasgoud aan de liene of in de koamer, dat lag aan´t weer.

’k Herinner mie, het schonen, mensen wat’n gedou, alles mos noar boeten om te luchten, kleren en berregoud,

De kasten leeg en schoon en de schöstain werd weer ontdoan van’t rout.

’k Herinner mie, het versnibbel’n van de gruine bonen, elk joar weer,

Emmers vol op toafel, de aarms lam van’t draaien en de vingers zeer.

’k Herinner mie, dat mien moe mie de handen wreef als’k van’t ies oafkwam, stainkold,

En pa mie scheuvel’n en zwemmen leerde, ze hadden harten van gold.

Och, de oalders hadden vast wel’s woorden of verdrait,

Mor dat zag je als kind toun nait.

Waarme herinneringen aan mien kinderjoaren, ’k wil ze nooit meer kwiet.

Och, ’k was even weer met mien gedachten, terug in mien kindertied.