En dan nu mijn kerstrede. Wat later dan de majesteit, maar ik wil best even wachten op ons staatshoofd. Deze maand als eerste van de 12 maanden in 2011 leek me wel geschikt voor een wat meer economisch onderwerp. En dan niet de economie van Nederland maar de economie van de Nederlanders. Dit wordt geen praatje vanuit de ivoren toren, ver weg uit de dagelijkse realiteit. Maar een praatje voor de mensen die wat meer respect en geld verdienen. De mensen die gewoon gras maaien en niet het gras voor onze voeten wegmaaien. De mensen die al die mooie gebouwen neerzetten vanuit waar de managers besluiten dat we wel zonder ze kunnen. De mensen die de post met een straffe noordooster tegen over het Noorderdiep wegbrengen en ook nog de wind tegen hebben van onze vrienden aan de top. De mensen die de konten schoonmaken en daarvoor stank voor dank krijgen.

In mijn schooltijd heb ik ook nog een aantal jaren economielessen gevolgd. Dat was allemaal een heel mooi theoretisch verhaal waarvan ik mij niet alles meer kan herinneren. Een ding wat ik me nog wel kan herinneren was dat er een compleet hoofdstuk was gewijd aan de aandeelhouders. Dit was de zgn. risicodragende groep. Nou nou, als er iets toch is veranderd of in strijd is met de theorie is het toch wel deze stelling. Als ik bij de post zie hoeveel er voor deze groep wordt gedaan in vergelijk tot de gewone postbode, dan voel ik me toch meer een risicogeval dan de snelle jongens op de beurs.

Liberalisatie, privatiseringen, flexibilisering en kansen voor iedereen heette het. Wij de onderkant van de maatschappij, zien wel waar de kansen liggen, niet bij ons! Het spreekwoord ‘praatjes vullen geen gaatjes’ kan ook wel worden afgeschaft. Praatjes vullen wel wat gaatjes, maar niet bij ons! Bij ons vallen de gaatjes. In de Ivoren toren wordt alleen maar in getallen gedacht en ik denk dat ze ook van getallen dromen. En om in slaap te komen, tellen ze in plaats van schaapjes het aantal mensen dat er nu weer zal worden ontslagen, want er moet weer een fusie komen. En regels? Die zijn alleen maar hinderlijk! Nu weet ik niet zoveel van opvoeden, maar als er geen regels zijn, lijkt het me toch geen pretje voor de jongere en zwakkere.

Ik hoor onze dappere premier nog zijn geratel oplepelen over de hardwerkende Nederlander. Maar een beetje respect voor de onderkant van deze maatschappij zit schijnbaar alleen in de woorden. Het lijkt me geen Feyenoorder. De rekening wordt niet bij zijn vrienden gelegd. Onze arbeidsvoorwaarden dienen zo snel mogelijk richting de Litouwse te gaan. Pas boven modaal wordt er naar mensen omgekeken. Daaronder zijn het getallen.

Maar net als bij een motor is de olie niet het duurste, maar zeker niet het onbelangrijkste. De boel moet toch blijven lopen (en ook wij moeten blijven lopen) en daarvoor is de onderkant net zo nodig.

Reageren mag natuurlijk en daarvoor niet meer Hansie ex-Kes lastig vallen.