door Jan H. Ottens

Er is gain koamertje, dei zoveul noamen het

Plee, ´t huussie, gemak, schiethuus, nummer honderd, kakdeuze, schietpot, wc en natuurlijk toilet.

En Joost mag waiten hou´t verder ook haiten mag,

We kommen d´r zeker ain poar keer per dag.

Tegenwoardig hebben we allemoal´n moderne wc

En doar binnen de mainste mensen, ook dik met te vree.

Mor, vrouger stonden bie veul huuzen het huussie apart

Met soms in de deure ´n uutgesneden hart.

De deure was voak gruin van kleur en de muren van stain

En als d´r al ´n roam in zat, dan was´t mor klain.

Binnen in´t huussie waren poar plaanken met´n ronde gat

Doar kon´n je dan opzitten, en de deksel was plat.

En tot groot verdrait

Wc papier was d´r toun nog nait.

Kranten werden in stukkies scheurt en gebruukt als oafveegpapier

En bie het bezuik van´t huussie, stond de deure voak op´n kier.

’t Was echt nait aangenoam; de mainsten waren d´r  snel weer weg

En als er gain krantpapier lag, dan hadden je pech.

Ainmoal in´t joar dan werd de bere slacht,

Het oafvoal uut huussie werd over de toene bracht.

Het was goud veur de gewassen, het was kloare gier

En bie´t leeg mokken van´t huussie, lag de toene vol met papier.

Het was veuroal goud veur de rabarber en kruudoaren stroeken

En het leeg mokken van’t huussie, kon´n je op grode oafstand al roeken.

Mor, over de stank in dei tied, heurden je gain mens zeuren,

´t Was nait aans, het mos gebeuren.

Gelukkig is’t allemoal verleden tied

En binnen we de plee achter ´t huus, alweer  joaren kwiet.