door Jan H. Ottens

Sunt-Meerten 2007 is alweer achter de rug,

Mor toch kiek ik even in dichtvörm terug.

Vrouger hadden we ain lampion van ’n oranje voerderbiet

En zongen we oaltied het zulfde lied.

Loater kregen we ain lampion van papier

Met echte keersies d’r in, mor dat was oaltied ’n gemier.

Op de oavond van Sunt-Meerten ain dikke poeste wind,

Dat was ’n ramp veur elke kind.

Lampions vlogen zomor in de brandt

En hadden we allain nog het stokkie in de hand.

Tegenwoordig hebben de kinder prachtige lampions, alle kleuren,

Met ’n laampie en batterij, dus door kin nait veul met gebeuren.

Als we vrouger noa ´t lopen thuus kwamen, ging de madde op de kop.

Alles lag op toafel; appels, peren, peperneuten, lösse centen en drop.

Wat we ook op Sunt-Meerten kregen,

We waren met alles tevreden.

Dit joar stonden bie oans twij klaine kinder te zingen

En keken ondertussen al noar de lekkere dingen.

Nou kinder, pak mor wat uut het mandje

En de kinder namen wat in heur handje.

‘Och’, zegt de klainste. ‘Dat lust ik niet, meneer.’

En zien handje ging richting mandje, veur de twijde keer.

Ik vond het wel ’n mooi gezicht

En deed veurzichtig de deure weer dicht.

Even loater stonden d’r twij jongens van ain joar of tiene bie de deure te zingen.

In opains gebeurde er veur mie roare dingen.

Ain van de kinder zegt: ‘Even wachten or, mien mobieltje gait.’

Zien kameroatje zong uut volle borst verder, mor hij nait.

’t Ventje zien mobieltje was veul belangrieker op dat moment.

Sunt-Meerten 2007: mooie lampions, prachtige laidjes en zelfs ’n mobieltje,

Het is oaltied weer mooi, veur elke kind.