door Jan H. Ottens

De haarfstlucht is gries en graauw

Bie de stroat lopen ain man en vraauw

Ze lopen wat gebogen, aarm in aarm

Dichtbie elkoar, lekker waarm.

De veurjoarslucht waait zacht over’t laand

Er lopen twij mensen bie de stroat, haand in haand

Ze binnen al op leeftied zo te zain

Het lopen gait moeilijk, mor ze vinden´t fijn.

De zummeroavond is nog waarm, ´t is al loat

Er lopen twij oale mensen bie de stroat

Ze hadden de haile dag al zitten te zwaiten

Mor ze mossen nog even ain stroatje om, zeker waiten.

De winter is koald met snij en vorst

Twij oale mensen, zij het piene op de borst

De man zit dicht bie heur, noast de ledikant

En streelt zacht over heur hand.

’t Is boeten koald en nat

Er binnen nait veul mensen bie’t pad

De vraauw krigt inains hail benaauwd

En de man vindt nait meer vertraauwd.

’t Is donker en midden in de nacht

Ze hoalden bie de vraauw de wacht

Terwiel de wind om ’t huus tou raost

Is’t de vraauw, dei heur leste lucht uutbloast.

´t Is weer veurjoar zo te zain

Er lopt ain oale man bie de stroat,  allain

Langzoam stap veur stap en soms blift hij stoan

Zien gedachten binnen bie zien vraauw en in zien ogen ain troan.