Soms denk ik wel eens vol weemoed aan vroegere jaren,

toen we goede omgangsvormen als gewoonte zagen.

We droegen nylons met een naad achter het been,

maar o wat een ramp als er een ladder in verscheen.

Schoenen met naaldhakjes gaven ons verleidelijke benen, zo werd ons verteld,

maar die hakjes moesten wel regelmatig worden hersteld.

Groepjes jongens op brommers kwamen in het weekend bij ons in de straat,

van verschillende pluimage, met vetkuiven en bakkebaarden,

het maakte niet uit, je raakte met iedereen wel aan de praat.

Zelf reed je op een Solex, Puch of fiets,

of je nu ver weg ging of dichtbij bleef, je beleefde altijd wel iets.

In de bioscoop hielden de jongens de meisjes altijd vrij,

Ze werden dan beloond met een zoen en de jongens waren blij.

Onze ouders zeiden altijd: ‘Onthoud: degene die echt van je houdt,

wacht met de liefdesdaad tot je met hem bent getrouwd.’

De jongens gebruikten scheermes en kwast

en haalden voor hun afspraakjes hun mooiste pak uit de kast.

Thuis kwamen ze je als ‘voorbehoedsmiddel’ toen alvast verklappen

dat je vriendje een halte te vroeg ‘uit de bus’ moest stappen.

Heel verbaasd moet ik toen vast altijd hebben gekeken,

want ik heb die uitleg nooit begrepen.

Als we al eens naar een dansavond mochten gaan,

dan kregen we de kapittels mee om rond 11 uur weer voor de deur te staan.

De volgende morgen moest je dan weer vroeg uit de veren,

want wie kon uitgaan, moest ook kunnen werken, dat was wat ze ons leerden.

Misschien (ach ,ik weet het eigenlijk wel heel zeker)

was het in die tijd wat overdreven.

Toch denk ik wel eens met weemoed terug

aan de normen en waarden die ons toen werden gegeven.

Miny Pomp Koops