Door Jan H. Ottens

Joaren waren ze soamen,

Ze stonden oaltied veur elkoar kloar.

Mor sinds de dood van zien vraauw

Is zien leven veraandert, het voalt hom zwoar.

Zien ogen binnen woazig,

Met op de wangen ain troan.

Het kin mie zo begroten,

Hij ropt nog voak heur noam.

Zien geheugen begunt te voalen,

Het steurt hom elke keer.

Iedere moal as hij wat wil vertellen:

Och ja, hou ging´t ook alweer?

Hij komt nog nauwelijks uut zien stoule.

Wel binnen joe?  vroagt hij oalmor weer.

Gain aine nemt hom dat kwoalijk,

Mor as kind, dut joe dat wel zeer.

Soms het hij gain benul van tied

En wait nait wat veur dag het is.

Mor, weer in betere momenten,

Vuilde toch weer het gemis.

Op de bozzem stait ´n foto van zien vraauw

En as hij bie de keukentoafel zit te eten,

Goan zien troande ogen richting de foto

En zegt: ‘Dien noam zal ik nóóit vergeten.’