Nee, ze komen hier niet vandaan. Marian stamt uit Rotterdam, ging daarna naar de Zaanstreek en later weer naar Rotterdam, Jan is Hagenaar van oorsprong, tot hij in dienst moest en daarna via via bij de luchtmacht op de Vliegbasis Volkel bij het Brabantse Uden terechtkwam. En in Uden begon de victorie, want daar ontmoetten ze elkaar. Marian studeerde diergeneeskunde in Utrecht, Jan werkte op de vliegbasis. Via een ingewikkeld verhaal met een vriendin die weer een vriend in Uden had en een bruiloft van de een of andere zuster, kwam het erop neer dat Jan, die een auto had, werd gevraagd om Marian van het station te halen, want die ging naar die bruiloft. En zo is het allemaal begonnen.

De politiek

Ze zijn ook in Uden gaan wonen. Marian rolde de politiek in: sinds 1979 zat ze voor de PvdA in de gemeenteraad van Uden. Jan had zijn werk op de vliegbasis als instructeur op de vluchtsimulator. En dan kun je wel onderhand tot de inventaris gaan behoren, ze zijn het samen eens dat je nóóit Brabander zult worden als je uit de Randstad komt. Goed, Jan zat dan op de vliegbasis en hoorde erbij, maar Marian was volgens haarzelf ‘die vuile rooie’.

‘Niet dat ze met tomaten gingen gooien of zoiets, maar je merkte het wel’, zegt ze. ‘Als geboren Rotterdamse ben ik gewend om te zeggen wat ik denk. En als je in de politiek naar iemand toegaat, kom je doorgaans meteen to the point. Nou, dat kon in Brabant niet. En ik was ook nog feministe, zat bij een daar ongebruikelijke partij, ik was rooie vrouw en ik werkte ook nog! Tja, en ik heb geen respect voor rang en stand, maar voor een persoon en dat kan wel eens verkeerd vallen. Jan heeft daar op de basis wel problemen mee gehad en dat kwam dus door mij.’ Toch was er wel respect; meermalen hoorde ze bij het samenstellen van een nieuw college van ambtenaren dat die liever hadden gehad dat Marian als wethouder was gekomen in plaats van ‘die ander’.

Afwijkend gedrag

Ze heeft de studie diergeneeskunde niet afgemaakt, maar ze zou er ook niet veel aan hebben gehad. Marian heeft zich niet toegelegd op dierziekten, maar op afwijkend gedrag, zowel bij mensen als bij dieren. Dus: hoe komt het nou dat een dier of een mens anders doet dan het gemiddelde? Zo heeft ze zich in het onderwijs – want ook daar is ze actief geweest – met kinderen bezig gehouden die niet goed mee konden komen. Dat doet ze in feite ook met honden. Ze heeft een opleiding voor gedragstherapeute gedaan en ging zich op honden toeleggen. ‘Moeilijk uit te leggen waarom, maar een hond is een maatje, je kunt samen dingen doen. Dat heb ik al vanaf het begin gehad en ik vind het leuk om een hond dingen te leren.’ En daar is dan hondenschool Dog-Life uit voortgekomen.

Ze kwam bij een landelijke organisatie die tot doel had hondenopleiders te begeleiden. En ondertussen werden de taken in het gezin verdeeld met betrekking tot de kinderen en de honden. Jan hielp en voedde op. Daar is nu voor hem de bed & breakfast bijgekomen die ze in de riante boerderij aan het Zuiderdiep zijn begonnen. Ook dat doen ze samen, Marian de administratie en het ontvangen van de gasten en Jan ‘de rest’, zoals hij dat noemt. Werven van gasten gebeurt via de site waarvan ze lid zijn en ook komt er binnenkort een eigen site over de bed & breakfast.

Valthermond

Van Uden naar Valthermond. Het is me nogal een overgang! Drenthe lokte overigens toch al. Ze hadden hier kennissen wonen en de vakanties in de provincie waren altijd prima bevallen. Bovendien wilde Marian de hondenschool aan huis en in de buurt van bos. Dan ga je zoeken waar dat mogelijk is. Toen kwam de Stichting Hulphond in beeld. Het hoofdbestuur daarvan zit in Herpen, vlakbij Uden, en Marian kende die mensen. Ze kreeg te horen dat het pand in Valthermond zou worden afgestoten en of ze interesse hadden? Dat hadden ze. En nu wonen ze er bijna twee jaar.

Ze hebben het gevoel dat ze hier op hun plek zitten. ‘Juist om de mensen’, zegt Marian. ‘Als ik in Uden aankwam met de trein en de bus en met koffers en tassen sjouwde, was er niemand die een hand uitstak. En ook groeten op straat was er niet bij.’ Maar Jan had in Valthermond andere ervaringen: ‘Ik ging wat brieven op de bus doen en stond stomverbaasd: er kwam een mevrouw op de fiets langs en die vroeg: “Bevalt het in Valthermond?”. Dat had je in Uden dus echt niet.’ En Marian, die gewend was, als ze ’s avonds naar de benzinepomp ging, om de auto af te sluiten en haar tas buiten het zicht te leggen als ze tankte, keek al even verrast op toen er een auto achter haar stopte, er een jongeman uit stapte en een praatje met haar begon. Die en andere ervaringen maakten dat ze zich hier heel snel thuis voelden.

De bladen

Van de politiek is ze nog steeds niet af: ze staat op de kandidatenlijst voor de gemeenteraad van Borger-Odoorn, evenals zoon Wouter, maar die dan voor Groen Links. Lichtelijk onverkiesbare plaatsen wellicht, maar het politieke bloed kruipt ook in Valthermond waar het niet gaan kan.

En dan zijn er natuurlijk nog de bladen. Want u weet misschien dat Marian zich, na het plotselinge overlijden van onze vormgever opmaker Johan Kloppenburg, bereid heeft verklaard om de vormgeving van Kiek op de Mo(a)nd op zich te nemen. Dat was een hele uitkomst, want vormgevers zijn dun gezaaid in de Monden. Maar de redactie vraagt zich af en toe wel af hoe ze het voor elkaar krijgt. Want niet alleen les geven en trainen, de bed & breakfast runnen en zich met politiek bezig houden, vragen veel aandacht. Vergeet niet dat de honden die hier in de boerderij in ruimen getale rondlopen ook moeten worden verzorgd (én uitgelaten!); dat geldt trouwens ook voor de vele katten die er aanwezig zijn. Dat gebeurt dan wel door iedereen uit het gezin Servaas, maar het kost veel tijd.

En daarnaast heeft Marian dus nog haar eigen blad, De Duitse Herder, waarvan ze de hoofdredactie en de vormgeving voor haar rekening heeft. Een fraai kleurenmagazine, uiteraard vol informatie over de herdershond en wat er allemaal rond die dieren speelt. Ook daar gaat natuurlijk heel veel tijd in zitten.

Oek

O ja: en vergeet tot slot niet haar inbreng bij de musical Oek, waarvoor ze een van haar eigen Duitse herders heeft opgeleid en waardoor ze bij elke opvoering van de musical achter de coulissen aanwezig moet zijn om de hond te begeleiden en te sturen. Of ze nog tijd over heeft? Ja, kennelijk wel, want je kunt ook in alle rust een kop koffie met het echtpaar drinken en een beetje over niks kletsen. Als je in staat bent om je leven zó in te richten, moet je wel een gelukkig mens zijn.