Elf november is de dag

Dat de kinder hun lampion branden mag

Sunt-Martinus, bisschop

Met zien hoge houd op

Met zien lange slipjaas aan

Doar komt Sunt-Martinus aan

’n Laidje dei deur de kinder wordt zongen

Sunt-Meerten is ’n feest veur de klainsten, zeg mor de jongen

Kinder lopen met lampions, alle kleuren

Allain of met ’n koppeltje langs de deuren

Bie de allerklainsten stoan pa, moe, opa of oma veur ’t huus te wachten

En goan weer terug noar hun eigen kindertied in gedachten

Ze zain zich zulf weer lopen as kind

Met ’n zulfgemokte lampion, deur weer en wind

En as de kinder bie de deure stoan te zingen

Kieken ze alvast noar de lekkere dingen

Sommigen zingen uut volle borst, onbevangen

En de aander onverstoanboar met ’n blos op de wangen

Och, eigenlijk is d’r nait veul veraandert in oal dei joaren

Ze goan van huus tot huus, zingen en zoveul meugeliek lekkers vergoaren

Sunt-Meerten is veur de kinder ain feest, keer op keer

Ze kommen allain op elf november, en’t haile joar nait weer.