Op zoek naar onze nieuwe woonstee reden we destijds een beetje structuurloos heen en weer van Sellingen naar Ter Apelkanaal, van 2^e Exloërmond naar Zwartewater en van Emmercompas naar, tja, waar was het ook weer? Ons huwelijk was toen nog niet verrijkt met de komst van Eva met de zwoele stem dus reden we alles zonder haar hulp gewoon op de kaart. Op enig moment viel het me op dat een bepaalde lange, zeer lange weg langs een water me nu wel heel bekend voorkwam, en na flink studeren op de kaart bleken we die weg al meerdere malen heen en weer gereden te hebben, geheel of gedeeltelijk, op weg naar de zoveelste bezichtiging in het zoveelste dorp dat kennelijk alleen te bereiken was over die hele lange weg. Een belangrijke verkeersader leek het ons, en we zeiden nog dat deze weg ons veel te lang leek om eraan te willen wonen. En toch hadden we er een dag later nog 2 huizen op het programma staan, precies daar aan die hele lange weg, en nog één in de middag, maar dan aan de achterkant. Maar dat beseften we pas toen we voor de zoveelste keer kilometers maakten over wat het Zuiderdiep bleek te zijn. En het Noorderdiep. En o gut, daar gingen we dan ook wonen.

Je zou denken dat het simpel was, twee parallelle straten kaarrecht naast elkaar maar dat is een vergissing. Want wat voor mij de voorkant is gezien de huisnummers, blijkt de achterkant te zijn en wat ik voor het einde hield, zo’n beetje in het zicht van de provincie Groningen, dat is dan vóór in de Mond, waar ik weer dacht dat mijn tanden woonden, maar nee. Dus daar sta ik dan met mijn mond vol tanden. En dan zijn er nog de Lottolanen: 12-24-49-72 en het eindgetal 84, en het extra getal is 1917 dames en heren, de jackpot is weer niet gevallen.

Op een zonnige zaterdag bedacht ik maar eens een appeltaart te bakken voor het klusteam, dus op de fiets naar de winkel. Wat een end! Voorheen woonde ik een minuutje lopen van een heel winkelcentrum!

Ik kijk nu elke dag met diep respect naar al die kinderen die ook in de winter wel een uur of meer onderweg zijn naar hun scholen. Helaas heb ik mijn auto in de prak gereden dus het is nu toch de fiets en het is de bus. Mijn vriendin uit Almere komt ook met trein en bus. Ze noemt het nummer van de uitstaphalte en wordt zomaar ergens uitgelaten. Steekt door naar het Noorderdiep, loopt. En loopt. En ziet ineens die winkel, en belt me dan. Is het nog ver? Ja meid. Bijna 2 kilometer. Lange, lange weg.

Ik ging laatst ook eens met de bus naar Emmen. Althans, dat was zo’n beetje het idee achter het feit dat ik daar bij de halte stond. Keurig op tijd, het was nog koud en van ver zag ik de bus al aankomen. Naderen. En zonder vaart te minderen gewoon doorrijden, en met open mond keek ik hem na, dat hele lange Zuiderdiep na, richting Emmen.

Krijg nou het heen en weer.