Door Jan H. Ottens

Vrouger was noaberschap vanzulfsprekend in dizze streken,

Het gevuil van hulp was daip geworteld, je konnen oaltied op de aander reken,

Bie´n feest, geboorte, zaikte of dood stonden de mensen oaltied veur elkoar kloar

En gain mens vondt dat toun roar.

Noaberschap komt hier en doar nog wel veur,

Mor de mensen blieven oal meer achter hun eigen deur.

De hulp in oanze soamenleving is nait meer zo groot

Bie´n geboorte, zaikte of dood,

We hebben voak gain tied veur de aander, o nee!

En soms binnen we met oans eigen nog nait te vree.

Over de aander proaten dat kinnen we mor oal te goud

En waiten precies wat de aander wel of nait doun mout.

Het noaberschap vuilt nait meer as plicht,

We binnen te veul bezig met oans eigen gezicht.

We kieken in spaigelglas en zain oans zulf allain mor stoan

En binnen met de aander nait meer zo begoan.

Mor we kinnen ook deur vensterglas kieken, dan stoan we open veur de aander, elke dag.

Aan joe de keus, of´t spaigel of vensterglas wezen mag!